Najlepsze filmy dokumentalne świata cz.2

1.Tegoroczny przebój 7. edycji festiwalu PLANETE DOC REVIEW. Zaczęło się skromnie - w 1976 roku jedna z lokalnych stacji pokazała późnym wieczorem teleturniej, w którym po każdej poprawnej odpowiedzi obecna w studiu gospodyni domowa zdejmowała kolejną część garderoby. Następnego dnia do stacji telewizyjnej wpłynęły skargi od miejscowych przedsiębiorców, bo większość oglądających program mężczyzn nazajutrz spóźniła się do pracy. Wydarzenie to pokazało przyszłość telewizji. Jej głównym przekazem stała się zabawa. A najlepszą zabawę włoskiej widowni telewizyjnej zapewniają tłumy roznegliżowanych kobiet. Najważniejsze to być zauważonym: sława i pieniądze pojawią się wkrótce automatycznie. Marzeniem włoskich dziewczyn jest zostanie "veliną" - piękną ozdobą telewizyjnych programów, której jedyne zadanie to ładnie wyglądać. O tym, kto dostanie się na wizję, decydują ludzie tacy jak Lele Mora. Lele tworzy celebrytów, na których zarabia cały przemysł. Również Fabrizio Corona, szef zespołu paparazzich, który wykorzystuje do szantażu zarejestrowane przez swoich ludzi materiały.
Od ponad 30 lat włoskim społeczeństwem rządzi telewizja. Kontroluje ją jeden człowiek. Właścicielem największych stacji telewizyjnych jest włoski premier Silvio Berlusconi. Komercyjne programy Berlusco- niego są przez wielu uważane za odzwierciedlenie jego własnego gustu i osobowości. A dla ponad 80 proc. Włochów telewizja to główne albo jedyne źródło informacji o świecie… Temat zgłębia Erik Gandini, włoski reżyser od lat mieszkający w Szwecji, znany z bezkompromisowych obrazów współczesności w filmach takich jak "Nadprodukcja. Terror konsumpcji" i "GITMO - nowe prawa wojny".

2.Czteroletni chłopczyk z radością i dumą trzyma kierownicę, siedząc na kolanach ojca. Radości tej nie przyćmiewa fakt, że za oknami rozklekotanego volkswagena, którym dzień w dzień wyruszają na poszukiwanie makulatury, przesuwają się szare obrazy nędzy, ani to, że jego ojciec nie wie, czy zjedzą dziś obiad. Los chciał, że mały Abu Bakr urodził się w najuboższej dzielnicy jordańskiego miasta Az-Zarka, leżącego zaledwie o kilkanaście kilometrów od Ammanu, ale jakże różniącego się od nowoczesnej, zwróconej ku Zachodowi stolicy.
Ojciec Abu Bakra - Abu Ammar - był przed 20 laty mudżahedinem podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie. A teraz próbuje zapewnić byt sobie, siedmiorgu swoich dzieci i dwóm żonom. Na zapleczu sklepu, który musiał zamknąć, gdy zbankrutował, stoją wielkie worki, w których spisane na małych karteczkach leżą gromadzone przez lata cytaty i myśli. To materiał na książkę o dżihadzie, którą Abu Ammar pisze nocami. Niestety, nie stać go na to, aby ją wydać. Nie może też liczyć na pomoc ojca, który wyparł się go, gdy jako młody człowiek wyruszył do Afganistanu. Abu Ammar jest mądry, pracowity, pobożny, nie skarży się, ale mimo to jego walka o przeżycie wydaje się beznadziejna. Jest zmuszony podjąć dramatyczną decyzję.
Z tego filmu dowiadujemy się więcej o o atmosferze politycznej panującej na Bliskim Wschodzie i realnej sytuacji życiowej niż ze wszystkich newsów razem wziętych. Nasz bohater stara się jak może, aby nie zostawić rodziny i nie wyjechać na zarobek za granicę. Rzeczywistość pisze dla niego inny scenariusz.
Film zdobył Specjalne Wyróżnienie Jury nagrody głównej Millennium Award na 5. edycji festiwalu PLANETE DOC REVIEW w 2008 roku.

3.Od niepamiętnych czasów ludzie marzyli o podróżach w kosmos. Teraz staje się to możliwe, chociaż kosmiczna turystyka to na razie kaprys najzamożniejszych mieszkańców naszego globu. Amerykańska NASA nie sprzedaje jeszcze takich usług, ale Rosyjska Federalna Agencja Kosmiczna od niedawna przyjmuje na pokład kolejnych pasażerów. Turyści przygotowują się do lotów pod okiem rosyjskich fachowców w słynnym Gwiezdnym Mieście, a potem wraz z zawodowymi kosmonautami wyruszają w podróż z Bajkonuru, legendarnego kazachskiego kosmodromu, z którego startował Jurij Gagarin. Pierwszą kobie